της Αθανασίας Γεωργοπούλου
Πρωί πρωί χτυπά το θυροτηλέφωνο. «Ο Dick Laurant είναι νεκρός», ακούει ο Φρεντ από μια άγνωστη φωνή. Κοιτάζει απ' το παράθυρο... κανείς. Η συνέχεια της ταινίας δεν είναι λιγότερο μυστηριώδης από την αρχή της. Απειλητικές βιντεοκασέτες πάνε κ έρχονται γύρω από έναν εμφανώς προβληματικό γάμο. Ο σαξοφωνίστας αγαπά παθολογικά την εκρηκτική κοκκινομάλλα σύζυγό του, αλλά όσο περισσότερο την αγαπά τόσο λιγότερο μπορεί να της το δείξει. Ο μυστηριώδης και χωρίς όνομα τύπος δίνει την έξτρα νότα θρίλερ που έλειπε. Βρίσκεται μαζί με το Φρεντ και ταυτόχρονα απαντά στο σταθερό του σπιτιού του Φρεντ. Όσο για τη φάτσα του, το μόνο σίγουρο είναι ότι σου μένει αξέχαστη. Και μετά η μεταμόρφωση του Φρεντ στο κελί και ο νεαρός Πητ που ερωτεύεται την εκρηκτική ξανθιά η οποία όμως είναι η εκρηκτική κοκκινομάλλα. Έπειτα ο Πητ που ξαναγίνεται Φρεντ και παίρνει εκδίκηση με τη βοήθεια του μυστηριώδους τύπου και καταλήγει ένα πρωί να χτυπήσει το κουδούνι του σπιτιού του για να πει τη φράση «Ο Dick Laurant είναι νεκρός», πριν τρέξει στη σκοτεινή λεωφόρο με χίλια.
Βγάζει νόημα; Δε βγάζει; Η απάντηση είναι πως δεν έχει καμία σημασία. Το τρίπτυχο ψυχοπάθεια- όνειρο- ατμόσφαιρα απογειώνονται σ' αυτό το νεονουάρ έργο του David Lynch. Οι ερμηνείες που γράφτηκαν από τότε είναι πολλές, ξεχωρίζει όμως ανάμεσά τους εκείνη του Barry Gifford που συνέγραψε το σενάριο μαζί με τον Lynch. Σύμφωνα με τη δική του προσέγγιση ο Φρεντ προσπαθεί τόσο απεγνωσμένα να ξεφύγει από κάτι (από την ίδια του την πράξη;) ώστε δημιουργεί τον Πητ ως alter ego του. Όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται στη φαντασία του καλύτερα απ' ό,τι στην πραγματική ζωή του, δεν ελέγχει τη φανταστική γυναίκα του περισσότερο από την πραγματική. Ο Lynch από την άλλη λέει μεταξύ άλλων ότι πρόκειται για έναν σκεπτόμενο άντρα με προβλήματα και ότι υπάρχει εκεί πολύς χώρος για όνειρο και φαντασία. Το σίγουρο είναι πως είτε σου αρέσει είτε όχι, η ταινία σε απορροφά και σε τρομάζει. Μοιάζει με οπτικοποιημένο όνειρο ή ασυνείδητο ενός ανθρώπου.
Ο σκηνοθέτης διέθεσε το σπίτι του για τα γυρίσματα της ταινίας (πρόκειται για το σπίτι του Φρεντ) και οι πίνακες που κρέμονται στους τοίχους έχουν ζωγραφιστεί από την πρώην γυναίκα του. Επίσης ο ίδιος έχει πει ότι η εναρκτήρια σκηνή της ταινίας είναι πραγματικό περιστατικό από την ίδια τη ζωή του! Ομοίως και η απέχθεια του Φρεντ για τις βιντεοκάμερες, όπως και ο λόγος που τη συνοδεύει, είναι μία από τις παραξενιές του Lynch. Στα λοιπά ενδιαφέροντα trivia της ταινίας, η ταυτότητα του ξενοδοχείου Lost Highway όπου εκτυλίσσονται κάποιες από τις τελευταίες σκηνές του έργου. Πρόκειται για το ξενοδοχείο Αμαργκόσα που βρήσκεται στη Νεκρή Κοιλάδα της Νεβάδα και το ακολουθεί η φήμη του στοιχειωμένου. Επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζει η καταδίκη του Robert Blake για τη δολοφονία της συζύγου του, ένα μόλις χρόνο μετά τα γυρίσματα της ταινίας. Ο Robert Blake έπαιζε το μυστηριώδη τύπο και σύμφωνα με δηλώσεις του αντιλαμβανόταν το ρόλο του σαν ενσάρκωση του Διαβόλου.
Αξίζει επίσης να γίνει αναφορά στη μουσική της ταινίας. Δυνατή, χαρακτηριστική μουσική που χαϊδεύει σαν πέπλο τις σκηνές. Γραμμένη δε, από μεγάλα ονόματα, μεταξύ αυτών ο David Bowie, οι Nine Inch Nails, οι Rammstein και ο Marilyn Manson.
Αυτή την ταινία δε χρειάστηκε να τη νοικιάσουμε σε DVD ούτε να ξαγρυπνήσουμε ως τις 3:00 το ξημέρωμα που θα την έπαιζε η ΕΤ1. Το Άστυ φρόντισε και φέτος για τους σινεφίλ αυτής της πόλης. Από τις 17 Μαΐου ως τις 27 Ιουνίου το Ταινιόραμα του Άστυ προσφέρει 42 χορταστικές καλοκαιρινές μέρες για τους φίλους της έβδομης τέχνης. Κάθε μέρα και μία θεματική ενότητα αποτελούμενη από 3 ταινίες. Σύμφωνα και με το δελτίο τύπου «καλύπτει, χρόνια τώρα, την έλλειψη μιας ΣΙΝΕΜΑΤΕΚ και ενός κινηματογράφου ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟΥ, το οποίο εκτός από τη Διασκέδαση προσφέρει και την ενημέρωση ή την παρατήρηση και τη μελέτη, όχι μόνο στους απλώς σινεφίλ αλλά και στους επαγγελματίες του χώρου».
