της Αθανασίας Γεωργοπούλου
Βlitz όπως κεραυνός αργά τη νύχτα
Έτσι σε πετυχαίνει αυτή η παράσταση. Σαν κεραυνός αργά τη νύχτα. Όχι εν αιθρία όμως. Εδώ και καιρό καμία νύχτα δεν είναι αίθρια στα μέρη μας. Και οι blitz το 'χουν πιάσει και το αναμεταδίδουν.
Στο τέλος του κόσμου, ένα πράγμα είναι σίγουρο: κάποιοι θα χορεύουν. Τα 3 ζευγάρια ζουν, χορεύουν και μιλάνε, ένα βράδυ, στο κενό του χρόνου. Κάπου στην Ευρώπη του πολέμου. Τι σημασία έχει ο τόπος, η αιτία και ο σκοπός της συνάντησης όταν η ιστορία σε προσπερνά; Όταν η ζωή σου περνά σαν τρένο φωτισμένο που δεν το πρόλαβες, όπως θα πει ο Χρήστος. Απελπισία.
Οι ηθοποιοί χορεύουν και σκέφτονται. Οι ηθοποιοί χορεύουν και σκέφτονται και δε μιλάνε για όσα σκέφτονται. Δε μιλάνε μεταξύ τους. Απομόνωση. Αντιθέτως αφήνουν κάποιον άλλο να διηγηθεί τις σκέψεις και τις επιθυμίες τους. Παραίτηση. Κι όταν φτάνουν στο μικρόφωνο, συχνά δεν ολοκληρώνουν. Αποσπασματικότητα. Κάνουν σκόρπιες φιλοσοφικές σκέψεις για την επανάσταση και το σοσιαλισμό κι αμέσως τις αρνούνται ως αδύνατες. Αβεβαιότητα. Όμως η επανάσταση απαιτεί ανθρώπους τόσο ηθικούς και ταυτόχρονα έτοιμους να διαπράξουν το χειρότερο έγκλημα. Κι αυτό είναι βέβαιο, θα σκεφτείς εσύ.
Ενώ η φωτιά τυλίγει τα ψηλά κτίρια, στο πάρκο οι ερωτευμένοι βγαίνουν φωτογραφίες. Κι είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα, λέει και ξαναλέει η Αγγελική. Γιατί ενώ ο Γιώργος θα το σκεφτεί και θα το αποκηρύξει δυο φορές, τελικά εσύ πείθεσαι όλο και περισσότερο πως η αγάπη είναι η μόνη λύση.
Σταμάτα να ρωτάς σε ποιο πάρκο, σε ποια πόλη, ποια μέρα και τι ώρα! Δεν έχει σημασία. Ο πόλεμος καταλύει κάθε έννοια, της δίνει άλλη μορφή και περιεχόμενο και τίποτα δεν είναι ίδιο μετά το πέρασμά του. Τίποτα δε μοιάζει με πριν. Και δε θα μοιάζει ποτέ. Γιατί όταν οι αγαπημένοι χάνονται για πάντα σε μια πολύβουη αποβάθρα, καμιά επανεκκίνηση καμιάς χώρας και καμιάς οικονομίας δεν ωφελεί. Μια μη αναστρέψιμη καταστροφή έχει συντελεστεί. Μια καταστροφή που δε θα καταγραφεί σε κανένα βιβλίο ιστορίας, παρά μόνο στη μνήμη. Και πώς να διαχειριστείς αυτή τη μνήμη που σε σκοτώνει και σε τρέφει ταυτόχρονα; Αχ, ας μην ήταν ο πόλεμος...
Οι blitz κάνουν διατριβή στην ατμόσφαιρα με το «Late Night». Και στην αισθητική. Ξεκινώντας απ' αυτά που βλέπεις, το σκηνικό, μια μισοκατεστραμμένη αίθουσα χορού που καταρρέει κατά τη διάρκεια της παράστασης δίνοντας το ιδανικό κάδρο, τα κοστούμια, ταιριαστά και μίνιμαλ και τα καταπληκτικά φώτα. Συνεχίζοντας με αυτά που ακούς, η μουσική, παρούσα σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης, τόσο σοφά επιλεγμένη. Στον αδιάκοπο χορό των ζευγαριών, νιώθεις να στροβιλίζεσαι μαζί τους, έχοντας την ίδια πεποίθηση με 'κείνα, ότι όσο παίζει η μουσική δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθείς. Κλασικά βαλς αλλά και μοντέρνα κομμάτια που σου κολλούν στο μυαλό (όπως αυτή η ανακάλυψη: https://www.youtube.com/watch?v=0aC69FBzKcA). Με τον ίδιο τρόπο σου κολλούν στο μυαλό οι εκφράσεις του προσώπου και οι κινήσεις του σώματος της Αγγελικής.
Οποιαδήποτε απόπειρα μεταφοράς της θεατρικής αυτής εμπειρίας θα παρέμενε μακριά από την πραγματικότητα χωρίς μια αναφορά στο χιούμορ που τη διαπερνά. Έτσι η βαρύτητα του θέματος αναδεικνύεται περίτεχνα από το καλοδουλεμένο και συχνά μαύρο χιούμορ. Ιδιαιτέρως η πράξη με τα διαδοχικά «μαγικά», αυτοσαρκαστικά κόλπα των έξι, λειτούργησε απελευθερωτικά για τους θεατές που γέλασαν όλοι αβίαστα. Άλλη μία βεβαιότητα για το τέλος του κόσμου. Κάποιοι, ευτυχώς, θα γελάνε.
Υ.Γ. Την παράσταση Late Night, ανέβασαν οι Blitz Theatre Group, Γιώργος Βαλαής, Αγγελική Παπούλια και Χρήστος Πασσαλής, σε δική τους σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία, συνεπικουρούμενοι επί σκηνής από τους Σοφία Κόκκαλη, Φιντέλ Ταλαμπούκα και Μαρία Φιλίνη, στη μικρή σκηνή της Στέγης Τεχνών και Γραμμάτων, από τις 31.10 ως τις 18.11.2012. Αμέσως μετά η ομάδα φεύγει για περιοδεία στη Γαλλία όπου θα ανεβάσει το ομώνυμο αλλά και παλαιότερα έργα της σε διάφορες πόλεις και φεστιβάλ.
