της Αθανασίας Γεωργοπούλου
Φτάνεις στην κατάλευκη αίθουσα του θεάτρου «Θησείον» που έχει καρέκλες σε σχήμα Πι, αμφιθεατρικά τοποθετημένες. Ό,τι απομένει είναι η σκηνή όπου θα εκτυλιχθούν έξι από τα «κωμικά μυστήρια» του Ντάριο Φο. Στην είσοδο μας περιμένουν οι ηθοποιοί για να μας βοηθήσουν να βρούμε τις θέσεις μας. Για 'μας ήταν εκεί ο Αργύρης Ξάφης.
Ούτε σκηνικά, ούτε κοστούμια, ούτε περίεργα φώτα και τραγούδια. Ακριβώς όπως το ήθελε ο Φο. Έξι ηθοποιοί ντυμένοι στα μαύρα, με δικά τους, μάλλον «παλιά» ρούχα μας εισάγουν με σαφήνεια, καθαρότητα και χιούμορ στην ιστορία των λειτουργικών δραμάτων του Μεσαίωνα. Τότε που οι ιερείς για να αυξήσουν την προσέλευση των πιστών και να εντείνουν τη θρησκευτική κατάνυξη έβαζαν απλούς ανθρώπους να αναπαριστούν σκηνές από τις Γραφές και τις ζωές των Αγίων. Στην αρχή εντός του ναού και όταν το θέαμα ήταν πλέον πολύ δημοφιλές, πάνω σε άρματα στους δρόμους της πόλης. Όμως η συγκίνηση ήταν μεγάλη, συχνά δυσβάσταχτη και έτσι δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους κωμικές σφήνες. Η επιτυχία των κωμικών αυτών «παρενθέσεων» ανάγκασε τους ιερείς να αναθέσουν τη δουλειά στους «επαγγελματίες» ηθοποιούς της εποχής, τους γελωτοποιούς. Τα κείμενα που χρησιμοποιούσαν οι γελωτοποιοί όμως, δεν ήταν πάντα αρεστά στον κλήρο, περιείχαν συχνά σκληρή, αλλά πλάγια κριτική στις πρακτικές του και μιλούσαν για τον καθημερινό μόχθο των ανθρώπων και τη σχέση τους με το Θεό μέσα από παρομοιώσεις με σκηνές των Γραφών που όλοι είχαν ακούσει. Τα κείμενα αυτά έπεσαν στα χέρια του Φο, ο οποίος κάνοντας μια δημιουργική ανασύνθεση και αναδεικνύοντας τους αντιήρωες κάθε ιστορίας, τα παρουσίασε στο σπονδυλωτό έργο του «Μίστερο Μπούφο» το 1969.
Από το έργο αυτό, ο Θωμάς Μοσχόπουλος και η νεοσύστατη θεατρική ομάδα Επτάρχειον έκανε μια επιλογή έξι αποσπασμάτων, τα οποία και παρουσιάζει στην εν λόγω θεατρική παράσταση. Κοινό στοιχείο σε όλα τα αποσπάσματα η συνάντηση των πρωταγωνιστών με το Χριστό. Το έργο είναι γραμμένο για επιδέξιους ηθοποιούς, ικανούς να δώσουν συγκλονιστικές ερμηνείες με μοναδικό όπλο το ταλέντο τους. Και οι επτά ήταν υπέροχοι. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος στη δωρική «ενορχήστρωση». Η Άννα Μάσχα γλυκιά και σκληρή ταυτόχρονα, στο ρόλο της τρελής μάνας που οι στρατιώτες του Ηρώδη της έσφαξαν το μωρό, ρωτά με απορία το Θεό γιατί το δικό του παιδί αξίζει περισσότερο από όλα τα άλλα. Ο Γιώργος Χρυσοστόμου αποστομοτικός στο ρόλο του χιλιοταλαιπωρημένου πρώην αγρότη και νυν γελωτοποιού. Ο Θάνος Τοκάκης εκπληκτικός άνθρωπος-ορχήστρα έδωσε περίπου 10 εντελώς διαφορετικούς, κινησιολογικά και ηχητικά, ρόλους σε μία μόνο σκηνή αναπαριστώντας το πλήθος στην Ανάσταση του Λαζάρου, βγάζοντας μάλιστα άφθονο γέλιο. Η Άννα Καλαϊτζίδου συγκλονιστική στο ρόλο της Παναγίας που μοιρολογά, αναθεματίζει και καταριέται το Θεό κάτω από το σταυρωμένο Χριστό, τον οποίο επίσης υποδύεται. Ο Κώστας Μπερικόπουλος εξαιρετικός ως μεθυσμένος καλεσμένος στο Γάμο της Κανά και τέλος ο Αργύρης Ξάφης, στο λιγότερο αβανταδόρικο σόλο της παράστασης, πείθει σαν αγαθός γελωτοποιός που συναντά και «ξελογιάζει» το Χάρο στην ταβέρνα όπου γίνεται ο Μυστικός Δείπνος.
Η παράσταση τελειώνει χωρίς να το καταλάβεις. Φεύγεις χαρούμενος, γεμάτος από σκέψεις και θαυμασμό για την ουσία του θεάτρου. Απλότητα και ουσιαστικότητα. Να τι σε διδάσκει η παράσταση. Έτσι έπρεπε να είναι. Μην τη χάσετε!
Υ.Γ. Στο θέατρο Θησείον κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00, κάθε Παρασκευή στις 23:45 και κάθε Κυριακή στις 21:30. Επίσης, κάποιους τυχερούς θεατές που θα παρευρίσκονται στις μεταμεσονύχτιες παραστάσεις της Παρασκευής το Μάρτιο και τον Απρίλιο θα τους περιμένει, εκτός από τους έξι συμμετέχοντες στην παράσταση, ένας έβδομος ηθοποιός-έκπληξη (διαφορετικός κάθε φορά), που θα συμμετέχει παρουσιάζοντας μία επιπλέον σκηνή του έργου, η οποία δεν έχει συμπεριληφθεί στις μέχρι τώρα παραστάσεις.