Σύνδεση

Σύνδεση

Στιγμιότυπο από την επίσκεψη του Πάπα στην Ανκόνα

Η Ιταλία δεν αποτελούσε πάντα μια πλούσια χώρα ενώ εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη αντίθεση ανάμεσα στο φτωχό υποβαθμισμένο Νότο που προσφέρει εργατικά χέρια και στον πλούσιο βιομηχανοποιημένο Βορρά. Μολοταύτα με σκληρή εργασία, εφευρετικότητα και έμπνευση η χώρα κατάφερε να επιτύχει ένα οικονομικό θαύμα που την έφερε τελικά στο κλαμπ των 7 πιο αναπτυγμένων οικονομιών του πλανήτη. Έτσι για τον μέσο Ιταλό το να βρει μια σταθερή εργασία μέχρι πρότινος ήταν κάτι το σχετικά απλό και δεδομένο και μέσα από αυτή να μπορέσει να αποκτήσει ιδιόκτητη κατοικία, να καλυτερεύσει αισθητά το επίπεδο διαβίωσης του, να δημιουργήσει οικογένεια. Εδώ και καιρό όμως στο "Bel Paese", η « Όμορφη Χώρα» όπως την ονομάζουν με περηφάνεια οι κάτοικοι της, πλανώνται σύννεφα αβεβαιότητας που σκιάζουν την ηλιόλουστη αυτή χώρα υπό το πρίσμα των γενικότερων εξελίξεων στην Ευρώπη. Στα ΜΜΕ αναφέρονται καθημερινά στην Ελλάδα, στην κρίση του ευρώ, στους τριγμούς στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Οι Ιταλοί βλέπουν την ανεργία να αυξάνεται, παροχές να περικόπτονται, την οικονομία να αγκομαχεί και ανησυχούν.

Όλες οι κατακτήσεις των τελευταίων δεκαετιών βρίσκονται εσχάτως επί ξυρού ακμής. Η ατμομηχανή της ιταλικής οικονομίας επιβράδυνε της ορμή της και η κρίση του 2008 οδήγησε σε τέλμα την ιταλική οικονομία. «Η Ιταλία είναι μια Κοινοβουλευτική Δημοκρατία που βασίζεται στην εργασία» (άρθρο 1 του ιταλικού Συντάγματος )...ή μήπως όχι; Η ανεργία αυξήθηκε από το 6,8% το 2008 σε πάνω από 9% το 2011 σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΣΕ ενώ το ποσοστό ανεργίας στις ηλικίες κάτω των 24 αγγίζει το 25,4%. Τα ποσοστά θα ήταν αισθητά πιο υψηλά αν δεν υπήρχαν διάφορες μορφές ελαστικής εργασίας που καμουφλάρουν τα πραγματικά δεδομένα. Οι νέοι δυσκολεύονται να βρουν σταθερή εργασία και αναγκάζονται να δεχτούν όρους εργασίας που δεν τους διασφαλίζουν προοπτικές και δεν τους επιτρέπουν να κάνουν όνειρα για το μέλλον ούτε σχέδια για οικογένεια.

Η ανεργία έχει χτυπήσει "κόκκινο" στους νέους της Ιταλίας

Σημείο των καιρών αποτελεί και το γεγονός οτι το 48% των Ιταλών απο 18 εώς 39 ετών διστάζουν να εγκαταλείψουν την πατρική εστία και συνεχίζουν να μένουν με τους γονείς τους, προτιμώντας να τους αποκαλούν «mammoni» δηλαδή «μαμάκηδες», παρά να ανοίξουν τα φτερά τους και να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια. Ζευγάρι Ιταλών ηλικιωμένων προσέφυγε στη Δικαιοσύνη τις προάλλες ζητώντας τη συνδρομή της για να απομακρύνει τον 41χρονό γιο τους από το σπίτι, ο οποίος παρόλο οτι έχει εργασία αρνείται να αφήσει τη σπιτική θαλπωρή. «Δεν αντέχουμε άλλο», δήλωσε ο πατέρας. «Η σύζυγός μου υποφέρει από στρες και αναγκάστηκε να πάει στο νοσοκομείο. Ο γιος μας έχει καλή δουλειά, αλλά συνεχίζει να μένει στο σπίτι μας. Απαιτεί να του πλένουμε και να του σιδερώνουμε τα ρούχα και να του μαγειρεύουμε φαγητό. Δεν έχει σκοπό να φύγει». Και αν νομίζετε οτι το γεγονός είναι μεμονωμένο η ένωση καταναλωτών Adico μας ενημερώνει οτι υπάρχουν εκατοντάδες τέτοιες περιπτώσεις που στην πλειονότητα τους οφείλονται στον φόβο αντιμετώπισης των προκλήσεων και την αντιμετώπιση των εξόδων μιας ανεξάρτητης ζωής.

Aυτό ήταν και το κεντρικό θέμα της ομιλίας του Πάπα Βενέδικτου κατά την επίσκεψή του στην Ανκόνα στις 11 Σεπτεμβρίου. Κατά τη διάρκεια της έθιξε το θέμα της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων και της ανεργίας και πως αυτό επηρεάζει τον κοινωνικό ιστό και δη τους νέους. Η ομιλία έλαβε χώρα στο λιμάνι της Ανκόνα μέσα στην ζώνη των ναυπηγείων της Φινκαντιέρι και την παρακολούθησαν γύρω στους 100.000 πιστούς. Ο τόπος ήταν συμβολικός: η Φινκαντιέρι αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ναυπηγεία στην Ευρώπη αλλά η κρίση έχει στείλει στο ταμείο ανεργίας πολλούς από τους υπαλλήλους της. Ο Πάπας δήλωσε οτι πρέπει να αποτελέσει άμεση προτεραιότητα της πολιτικής και των θεσμών να αποκαταστήσουν την αξιοπρέπεια του ατόμου μέσα από την εξασφάλιση της εργασίας για όλους αλλά και την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες όπως την οικογένεια και την πνευματικότητα της Εκκλησίας. Παρόλαυτα αλγεινή εντύπωση προκάλεσε σε ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης το γεγονός οτι για την επίσκεψη του Πάπα στην Ανκόνα δαπανήθηκαν 3.000.000 ευρώ για έργα ανάπλασης της ζώνης του λιμανιού ενώ μόνο για την ασφάλεια του το ποσό ανήλθε στις 500.000 ευρώ. Πολλοί δήλωσαν οτι σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς ίσως αυτά τα χρήματα να έπρεπε να επενδυθούν σε πιο επωφελείς κοινωνικά σκοπούς. Άλλοι πάλι αναφερόμενοι στα σκάνδαλα παιδοφιλίας που ταλανίζουν την Καθολική Εκκλησία είπαν οτι θα έπρεπε να τακτοποιήσει τα του οίκου της πρώτα αν θέλει το κήρυγμα της να έχει πειστικότητα και να αποτελέσει ένα φάρο σε αυτήν την δύσκολη συγκυρία.

Σίλβιο Μπερλουσκόνι

Ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι σίγουρα έχει να ασχοληθεί αυτόν τον καιρό με πιο φλέγοντα θέματα όπως την αναμιξή του σε σκάνδαλο με συνοδούς πολυτελείας και στάρλετ της ιταλικής τηλεόρασης και στο πως θα αποφύγει να παραστεί στις δίκες για αδικήματα πάσης φύσεως για τα οποία κατηγορείται. «Στον ελεύθερο χρόνο μου πρωθυπουργεύω», δήλωσε ο ίδιος σε τηλεφωνική συνομιλία του με κάποια από τις κοπέλες που έγινε αντικείμενο παρακολούθησης από τις εισαγγελικές αρχές. Στο πλαίσιο λοιπόν αυτού του «πάρεργου» νομοθετεί εκτός από φωτογραφικούς νόμους για την απαλλαγή του και μέτρα όπως το πρόσφατο πακέτο περικοπών ύψους 54 δις ευρώ. Mέτρα που στοχεύουν τους συνήθεις ύποπτους: τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους με περικοπή κοινωνικών παροχών και αύξηση του ΦΠΑ, του πιο άδικου από όλους τους φόρους καθώς η αύξησή του επιπίπτει στους πολίτες κατά τρόπο απόλυτο και καθόλου αναλογικό με την εισοδηματική κατάσταση ενώ αφήνουν άθικτους τους προνομιούχους και τους μεγάλους φοροφυγάδες. Για να καταδικαστεί κάποιος για φοροδιαφυγή στην Ιταλία πρέπει να αποκρύψει εισοδήματα τουλάχιστο 103.000 ευρώ ενώ οι χρόνοι εκδίκασης των υποθέσεων είναι τόσο μεγάλοι και τα χρονικά όρια που προβλέπονται από τους νόμους τόσο στενά που τα περισσότερα αδικήματα τέτοιας φύσεως παραγράφονται. Για αυτό το αδίκημα εκκρεμεί δίκη και για τον ίδιο τον Μπερλουσκόνι· ας το παραδεχτούμε οτι είναι οξύμωρο να περιμένουμε ο κατηγορούμενος να υποδυθεί και τον κατήγορο.

η 18χρονη Ρούμπι

Αλλά η πολιτική ζωή βρίθει και άλλων παραδειγμάτων ατόμων που τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για πολύ σοβαρά αδικήματα αλλά αθωώθηκαν ή οι υποθέσεις τους δεν εκδικάστηκαν καν. Ο κ.Ρομάνο τωρινός υπουργός της κυβέρνησης του PdL κατηγορήθηκε για αποδοχή προμηθειών σε δημόσια έργα και διασυνδέσεις με τη μαφία. Ο κ.Ρομάνο προ μηνών όντας βουλευτής του UDC έσωσε με την ψήφο του την κυβέρνηση και φρόντισε να υπενθυμίσει ακόμη μια φορά πριν μερικές μέρες το «ειδικό βάρος» της ψήφου του για την μακροημέρευση της πλειοψηφίας.Η Βουλή «παραδόξως» απέρριψε το αίτημα της εισαγγελίας του Παλέρμο για άρση της ασυλίας του. Ο πρόεδρος της Γερουσίας Σκιφάνι τη δεκαετία του '80 ήταν δικηγόρος γνωστών μεγαλομαφιόζων, θέμα το οποίο δεν του είναι ιδιαίτερα προσφιλές να συζητά, ενώ το 2009 κατηγορήθηκε για διασυνδέσεις με τη μαφία αλλά η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο. Ο κ.Σκιφάνι το 2003 όντας υπουργός της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι, κατέθεσε νόμο ο οποίος απαγόρευε την άσκηση ποινικών διώξεων για οποιοδήποτε αδίκημα, έστω και προγενέστερο της ανάληψης των καθηκόντων τους, εναντίον των ατόμων που κατέχουν τα πέντε ύψιστα πολιτειακά αξιώματα. Ο νόμος κρίθηκε αντισυνταγματικός το 2004. «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι τίμια αλλά και να φαίνεται τίμια», δεν φαίνεται όμως να είναι αυτός ο κανόνας στην ιταλική πολιτική ζωή. Οποιαδήποτε ομοιότητα με την ελληνική πραγματικότητα είναι καθαρά τυχαία και συμπτωματική!

Η δυναμική κα. Μαρτσεγκάλια

Τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν δε φτάνουν για να καθησυχάσουν τις αγορές και σε συνδυασμό με την πολιτική αστάθεια κρίθηκαν ανεπαρκή, φέρνοντας την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ιταλίας απο Α+ σε Α και ακολούθως αυτής επτά χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.Οι τελευταίες εξελίξεις δεν έχουν περάσει απαρατήρητες και από τον οικονομικό κόσμο της Ιταλίας ο οποίος έχει απηυδήσει με τα καμώματα του Μπερλουσκόνι και δια στόματος της προέδρου του Συνδέσμου Βιομηχανιών Confindustria κας Έμμα Mαρτσεγκάλια έστειλαν τελεσίγραφο ζητώντας απο την Κυβέρνηση να κάνει το χρέος της ή άλλιως να παραιτηθεί, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να διαχωρίσουν τη θέση τους. Η κα. Μαρτσεγκάλια η οποία αποτελεί μια δυναμική επιχειρηματία και τον πρώτο πρόεδρο γένους θηλυκού της Confindustria δήλωσε: «ο επιχειρηματικός κόσμος μαζί με άλλες οργανώσεις θα προωθήσουν μια Διακήρυξη που θα περιλαμβάνει τα μέτρα τα οποία πρέπει να παρθούν για να σωθεί η Ιταλία». Aνάμεσα σε αυτά είναι η μείωση των δημοσίων δαπανών, η αναμόρφωση του συνταξιοδοτικού και η ταυτόχρονη απελευθέρωση πόρων για την στήριξη των νέων, η πώληση δημοσίου πλούτου για την μείωση του ελλείματος, η μείωση της φορολογίας τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για τους εργαζομένους που κρατάνε την χώρα όρθια καθώς και μέτρα για την απελευθέρωση της αγοράς. Τα μέτρα είναι απαραίτητα αλλά χρειάζεται πολιτική βούληση για να εφαρμοστούν και στήριξη από τους κοινωνικούς εταίρους.

Στην παρούσα συγκυρία φαίνεται οτι λείπουν και τα δυο αλλά ο Μπερλουσκόνι αν και έχει δεσμευτεί οτι δεν θα είναι ξανά υποψήφιος, δεν είναι διατεθειμένος να παραιτηθεί και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Η αντιπολίτευση πάλι δε φαίνεται να μπορεί να αρθρώσει έναν πειστικό λόγο. Οι Ιταλοί ανησυχούν για το μέλλον μιας και δεν μπορεί να αποκλειστεί το γεγονός οτι η κρίση μπορεί να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις στη χώρα. Προς το παρόν τηρούν μια στάση αναμονής καθώς οι αντιδράσεις δεν έχουν γενικευθεί, αλλά ίσως είναι απλά η ηρεμία πριν από την καταιγίδα. Οι εξελίξεις τρέχουν και ο χρόνος στην κλεψύδρα μειώνεται επικίνδυνα καθώς οι κερδοσκόποι εντείνουν τις πιέσεις, ψάχνοντας για το επόμενο θύμα τους μετά την Ελλάδα.

 

του ανταποκριτή μας από την Ιταλία, Νίκου Ασημένιου


Τα Cookies μας επιτρέπουν να σας προσφέρουμε μια καλύτερη και ασφαλέστερη εμπειρία κατά τη χρήση του δικτυακού μας τόπου. Συνεχίζοντας την περιήγηση στο Historical Quest αποδέχεστε τη χρήση Cookies. Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλούμε διαβάστε τους Όρους Χρήσης & Απορρήτου.