Στις 10 Σεπτεμβρίου 1827 πεθαίνει ο Ιταλός ποιητής Ούγκο Φόσκολο.
Το κανονικό του όνομα ήταν Νικολό αλλά από το 1796 και εξής χρησιμοποιούσε το όνομα Ούγκο. Γεννήθηκε στη βενετοκρατούμενη Κέρκυρα από Ιταλό πατέρα και ελληνίδα μητέρα.
Μετά το θάνατο του πατέρα του, το 1793, θα ακολουθήσει την οικογένειά του στη Βενετία. Εκεί θα λάβει επιμελημένη μόρφωση και θα αναμιχθεί με την πολιτική.
Ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Ναπολέοντα στον οποίο θα αφιερώσει και ένα έργο το 1797 με τίτλο «Στον απελευθερωτή Ναπολέοντα». Η παραχώρηση όμως της Βενετίας από το Ναπολέοντα στους Αυστριακούς ανάγκασε τον ποιητή να αναθεωρήσει τη στάση του ενώ παράλληλα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει και τη Βενετία.
Ταξίδεψε στις χώρες τις Ευρώπης επιδιδόμενος ταυτόχρονα στη συγγραφή μερικών εκ των ωραιότερων έργων του όπως: οι «Τάφοι». Ο Φόσκολο θα υιοθετήσει τη ζωή του ανθρώπου των γραμμάτων και των όπλων που περιφέρεται χωρίς να ικανοποιείται ούτε από τον εαυτό του ούτε και από τους άλλους.
Το 1808 θα διοριστεί καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Παβίας στην Ιταλία, ωστόσο ο ριζοσπαστικός για τα δεδομένα της εποχής λόγος του «Περί της καταγωγής και της αποστολής της λογοτεχνίας», θα επιφέρει την παρέμβαση του Ναπολέοντα με την οποία ο ποιητής έχασε την έδρα του.
Το 1811 θα μετοικήσει στη Φλωρεντία όπου θα γνωριστεί με τον Έλληνα ποιητή Ανδρέα Κάλβο, την ποιητική του οποίου θα επηρεάσει σημαντικά. Στη συνέχεια, έπειτα από παρέμβαση του Ιωάννη Καποδίστρια, ο Φόσκολο θα καταφέρει να περάσει στην Ελβετία και να αποφύγει τη σύλληψη από τους Αυστριακούς που είχαν καταλάβει το Μιλάνο στο όποιο είχε εν τω μεταξύ εγκατασταθεί.
Ο Ούγκο Φόσκολο παρακολουθούσε με θέρμη τον αγώνα για την ελληνική ανεξαρτησία και φρόντιζε να ενημερώνεται επί των ελληνικών θεμάτων. Την περίοδο εκείνη θα εργαστεί ως δημοσιογράφος εγκαινιάζοντας την ιταλική λογοτεχνική κριτική του 19ου αιώνα με μελέτες του πάνω στη Θεία Κωμωδία και το Δεκαήμερο.
Στο έργο του ο Φόσκολο αναζητούσε τη γαλήνη στην ποίηση, που όπως και οι σύγχρονοί του ποιητές, ταύτιζαν με την αρχαία ελληνική ποίηση.
Παράλληλα, αναζητούσε εικόνες της ιδανικής τελειότητας, χωρίς να απομακρύνεται από την αλήθεια των πραγμάτων. Πέρα από το έργο του «Τάφοι», ξεχωρίζουν η τραγωδία «Αίας» και οι «Χάριτες» το τελευταίο ποιητικό του έργο.
(Πηγές: Εγκυκλοπαίδεια Δομή, Wikipedia)
