Στις 15 Δεκεμβρίου 1025 πεθαίνει ο Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Βασίλειος Β', γνωστός με το προσωνύμιο Βουλγαροκτόνος.
Θεωρείται η σπουδαιότερη προσωπικότητα της Μακεδονικής Δυναστείας. Υπήρξε το πρότυπο του στρατηγού - αυτοκράτορα που αγωνίστηκε για να επικρατήσει τόσο επί των εξωτερικών όσο και επί των εσωτερικών εχθρών της Αυτοκρατορίας.
Χαρακτηριστικά του γνωρίσματα ήταν η ισχυρή θέληση, η αποφασιστικότητα και η ταχεία εκτέλεση των αποφάσεών του.
Όταν ανέλαβε τη βασιλεία της Αυτοκρατορίας, ο Βασίλειος Β' έπρεπε να αντιμετωπίσει δύο σοβαρότατα ζητήματα. Αρχικά, στον εσωτερικό τομέα έπρεπε να περιορίσει τους ισχυρούς στρατηγούς που ανήκαν στην τάξη των Δυνατών και πραγματοποιούσαν επαναστατικές ενέργειες για να καταλάβουν το θρόνο.
Παρά τα νομοθετικά μέτρα που είχαν λάβει και οι προκάτοχοί του, Στρατηγοί όπως ο Βάρδας Σκληρός και ο Βάρδας Φωκάς είχαν ακόμη μεγάλη ισχύ. Ο Βασίλειος αντιμετώπισε το πρόβλημα κυρίως με τα Νεαρά του 996, οπότε και κατήργησε τις προσκτήσεις γαιών των τελευταίων 40 ετών αποδίδοντάς τες στους μικροκαλλιεργητές. Επιπλέον, θέσπισε το αλληλέγγυο, επιβάλλοντας στους Δυνατούς να πληρώνουν το φόρο των φτωχών γειτόνων τους.
Το δεύτερο σημαντικότατο πρόβλημα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει ο Βασίλειος Β' αφορούσε τον εξωτερικό τομέα και την απειλή των Βορείων συνόρων της Αυτοκρατορίας από τους Βουλγάρους.
Οι Βούλγαροι εκμεταλλευόμενοι τις εμφύλιες διαμάχες εντός του Βυζαντίου είχαν αρχίσει να επεκτείνονται και να επιτίθενται κατά των βυζαντινών εδαφών. Αφού ο Βασίλειος Β' κατόρθωσε να ρυθμίσει τα εσωτερικά ζητήματα στράφηκε εναντίον των Βουλγάρων.
Το 996 ο βυζαντινός στρατός νίκησε τους Βουλγάρους στη μάχη του Σπερχειού ποταμού και στη συνέχεια ανέλαβε επιθετικές ενέργειες. Η αποφασιστικότερη μάχη δόθηκε στο Κλειδί το 1014, όταν ο βυζαντινός στρατηγός Νικηφόρος Ξιφίας νίκησε το στρατό του Σαμουήλ και συνέλαβε 15.000 αιχμαλώτους. Στους 100 αιχμαλώτους αφηνόταν ένας μονόφθαλμος.
Το 1018 κατελήφθη η Αχρίδα και επί της ουσίας το βουλγαρικό κράτος διαλύθηκε. Ο Βασίλειος Β' αντιμετώπισε επίσης με επιτυχία τους Άραβες της Αιγύπτου, ενώ κατέπνιξε και την επανάσταση των Λογγοβάρδων στη Νότια Ιταλία.
Η σημαντικότερη προσφορά του Βασιλείου Β' ήταν η επιτυχής αντιμετώπιση του βουλγαρικού κινδύνου. Οι Βούλγαροι δεν κατάφεραν να απειλήσουν το Βυζάντιο τους δύο επόμενους αιώνες, κατά τους οποίους νέοι εχθροί έμελε να εμφανιστούν στο προσκήνιο τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση.
(Πηγές: Εγκυκλοπαίδεια Δομή, Wikipedia)
