Στις 20 Οκτωβρίου 1912 ολοκληρώνεται η μάχη των Γιαννιτσών με την κατάληψη της πόλης από τον ελληνικό στρατό.

Η μάχη είχε ξεκινήσει στις 19 Οκτωβρίου με την τουρκική δύναμη να ανέρχεται σε 30.000 άνδρες, η οποία ήταν οχυρωμένη σε ύψωμα δίπλα από τη λίμνη.

Το τουρκικό πυροβολικό έβαλε από θέση ισχύος, παρά ταύτα οι Έλληνες προελαύνοντας κάτω από την ομοβροντία των πυρών κατάφεραν να απωθήσουν τον αντίπαλο και να εισέλθουν θριαμβευτικά στα Γενιτσά, όπως ονομαζόταν τότε η πόλη.

Η πόλη των Γιαννιτσών θεωρούνταν ιερή για τους Μουσουλμάνους καθώς εκεί βρισκόταν ο τάφος του Γαζή Εβρενός. Η πόλη παραδόθηκε στις φλόγες με εξαίρεση τη χριστιανική συνοικία. Η σπουδαιότητα της μάχης των Γιαννιτσών ήταν αναντίρρητη.

Ο ανταποκριτής της εφημερίδας Σκριπ σε τηλεγράφημά του ανέφερε: «η μάχη των Γενιτσών δύναται να χαρακτηρισθή ως η μεγαλειτέρα, η πεισματωδεστέρα και λυσσωδεστέρα των μέχρι τούδε μαχών».

Ο Βασιλιάς Γεώργιος Α' θα δηλώσει για τη μάχη: «πρωτοφανή εις μεγαλοπρέπειαν, πείσμα και ανδρείαν».

Τέλος, ο αξιωματικός του ελληνικού στρατού Μανούηλ Ρακτιβάν σε γράμμα του προς την Πηνελόπη Δέλτα ανέφερε μεταξύ άλλων: «20η Οκτωβρίου. Γιαννιτσά. Είναι η μέρα που πήραμε τη Θεσσαλονίκη».

Τα Γιαννιτσά αποτελούσαν την τελευταία γραμμή άμυνας των τουρκικών δυνάμεων προ της Θεσσαλονίκης. Η μακεδονική πρωτεύουσα απείχε 8 ώρες πεζοπορίας.

(Πηγές: Εγκυκλοπαίδεια Δομή, Wikipedia, Ώρες Ελευθερίας: Βαλκανικοί Πόλεμοι 100 χρόνια)