Στις 5 Οκτωβρίου 869 ξεκινά στις διεργασίες της η Δ' Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης.

Η Σύνοδος αυτή αναγνωρίζεται από τη Δυτική Καθολική Εκκλησία ως Η' Οικουμενική Σύνοδος ενώ από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία χαρακτηρίζεται ως ψευδοσύνοδος.

Η Σύνοδος συνεκλήθη από τον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασίλειο Α' το Μακεδόνα με τη συμμετοχή 102 επισκόπων και τοποτηρητών του Πάπα Ανδριανού Β'.

Σκοπός της Συνόδου ήταν η καταδίκη και η καθαίρεση του Πατριάρχη Φωτίου από τον πατριαρχικό θρόνο. Η πράξη αυτή υπαγορεύτηκε από τα συμφέροντα του Πάπα, ο οποίος διεκδικούσε να θέσει υπό την επιρροή και εξουσία του τη νότια βαλκανική χερσόνησο και την περιοχή της Καλαβρίας στην Ιταλία.

Στην προσπάθειά του αυτή συναντούσε την αντίδραση του Πατριάρχη Φωτίου. Τον Φώτιο εχθρεύονταν και οι οπαδοί του προηγούμενου Πατριάρχη, του Ιγνατίου, ο οποίος είχε εξαναγκαστεί σε παραίτηση.

Όταν ο Βασίλειος Α' ο Μακεδών ανήλθε στο θρόνο συγκάλεσε τη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης, η οποία απεφάσισε τελικά την καθαίρεση του Φωτίου.

Για να προσδώσουν κύρος στην απόφασή της, τα μέλη της Συνόδου την υπέγραψαν στην Αγία Τράπεζα πάνω στην οποία υπήρχε η Θεία Ευχαριστία. Η πράξη αυτή θεωρήθηκε βλάσφημη και πολλά μέλη της Συνόδου μετανοώντας ζήτησαν την καταστροφή των εγγράφων.

Το 877 με το θάνατο του Ιγνατίου, ο Φώτιος ανακηρύχθηκε Πατριάρχης για δεύτερη φορά. Θα ζητήσει και θα επιτύχει την αναγνώρισή του από τον Πάπα Ιωάννη Η', ο οποίος άφησε κατά μέρος τις αποφάσεις των προκατόχων του και οι σχέσεις των δύο εκκλησιών αποκαταστάθηκαν.

Ο Φώτιος παρέμεινε στον πατριαρχικό θρόνο έως το 886, οπότε και απομακρύνθηκε από τον Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ' το σοφό.

(Πηγές: Εγκυκλοπαίδεια Δομή, Wikipedia)